Het werk van Maaike Kramer kan in eerste instantie hard overkomen, maar begint eigenlijk klein en gevoelig. In het werk komen verschillende materialen samen, die elk hun eigen betekenis dragen en als actief onderdeel van een verhaal functioneren. Elk materiaal heeft zijn eigen kenmerken, mogelijkheden en associaties. Ze zoekt naar de betekenis van transformaties binnen het materiaal. Zo zijn tekeningen vaak vluchtig en heeft beton iets eeuwigs. In deze transformatie ontstaat spanning tussen intentionele vorm en onverwachte verandering. Door verschillende materialen te combineren, beïnvloeden zij elkaar en zo ontstaan er gelaagde werken die zowel monumentaliteit als twijfel en overdenkingen in zich dragen. Klei is voor Kramer een manier om ‘grillige’ verhalen te vertellen over haar binnenwereld. Door de klei met de hand op te bouwen ontstaat er ruimte voor het handschrift van de kunstenaar.

Met haar werk vraagt Kramer de toeschouwer om niet alleen naar de vorm te kijken, maar ook naar de processen en verhalen die aan het materiaal verbonden zijn. Het werk nodigt uit om na te denken over hoe onze fysieke en mentale omgeving is vormgegeven en hoe deze vormgeving beïnvloedt hoe wij ons door ruimtes bewegen en worden gestuurd. Met haar werk wil Kramer haar innerlijke ruimte vertalen en het menselijk aspect verduidelijken in combinatie met architectonische metaforen.